Via Maris: μια βερμουτερία κρυμμένη στου Ψυρρή συνδέει Ανατολή και Δύση

25 Αυγ Via Maris: μια βερμουτερία κρυμμένη στου Ψυρρή συνδέει Ανατολή και Δύση

Αναρτήθηκε 13:17ωρ σε Αθηνα, Καφετεριες - Μπαρ από grvisit.com 0 Σχόλια

Περπατώντας στου Ψυρρή το πετύχαμε το Via Maris. Είναι στην οδό Μίκωνος, ένα ήσυχο στενάκι που ενώνει την Αισώπου με την Καραϊσκάκη. Μια χαμηλών τόνων (σε σχέση με τα διάφορα μαξιμαλιστικά μαγαζιά στους δρόμους που διακλαδίζονται τριγύρω) βερμουτερία με τα μεζεδάκια της. Καθώς δεν έχει πολλά ταρατατζούμ, μπορεί να μην την πάρεις χαμπάρι και να την προσπεράσεις. Άμα παρόλα αυτά σπρώξεις την πόρτα και μπεις, θα δεις ότι είναι ωραίο μέρος για να περάσεις μια χαλαρή βραδιά τρώγοντας και πίνοντας.

Λιτό είναι το μαγαζί. Με λευκοστρωμένα τραπεζάκια, μερικά ράφια από πάνω με κεριά να καίνε, ένα-δυο φυτά εσωτερικού χώρου, downtempo ηλεκτρονικές μουσικές να ακούγονται από τα ηχεία, με έθνικ και jazzy επιρροές. Στα ήσυχά του το βρήκαμε μεσοβδόμαδα που πήγαμε με δυο φίλους – λίγους μήνες λειτουργεί, οπότε δεν το ξέρουν ακόμη πολλοί. Στην συνέχεια μπήκαν κι άλλοι, για να βρεθούν όπως εμείς με ένα βερμούτ στο χέρι και μερικά μικρά ή λίγο πιο μεγάλα πιάτα στη σέντρα. Φαίνεται μικρός ο χώρος απέξω, αλλά τελικά δεν είναι τόσο. Στο «σαλονάκι» στη μέση μπορείς να πιεις το ποτό σου και να τσιμπήσεις κάτι με την παρέα σου και το ψηλό τραπέζι απέναντι από την ανοιχτή κουζίνα χωράει τους πολυπληθείς. Στο βάθος έχει και μια μικροσκοπική αυλή για όταν ανοίξει ο καιρός.

Ο χώρος είναι αρκετά λιτός, με διάφορες μικρές γωνιές για να καθίσεις. Φωτογραφία: Άντζελα Σταματιάδου

Το Bamboo Martini και τα στρείδια (με αφρό εσπεριδοειδών, λάδι τσίλι και λάδι κόλιανδρου) ήταν τα πρώτα που έφτασαν στο τραπέζι. Φωτογραφία: Άντζελα Σταματιάδου

Στη συλλογή τους έχουν καμιά δεκαπενταριά ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά κι ελληνικά βερμούτ∙ θέλουν κάποια στιγμή να φτιάξουν και το δικό τους. Μπορείς να τα προτιμήσεις da solo, σε ψηλό ποτήρι με σόδα και ελιά ή σε ένα ελαφρύ κοκτέιλ – μου άρεσε ιδιαίτερα το Americano με το κακάο. Κι αν δεν θέλεις να ακολουθήσεις την οδό των ενισχυμένων κρασιών που αρωματίζονται με βότανα, μπαχαρικά, σπόρους και ρίζες, διαλέγεις κάποια ελληνική ετικέτα κρασιού από τη λίστα. Όσο για το φαγητό, ακολουθεί τη Via Maris («δρόμος της θάλασσας» στα λατινικά), που έδωσε στο μαγαζί το όνομά του. Έτσι λέγεται η αρχαία εμπορική οδός που ένωνε την Αίγυπτο με τη Μεσοποταμία και την Ανατολία: κάποια στοιχεία της κουζίνας χωρών που απλώνονται στα αφρικανικά και ασιατικά παράλια της Μεσογείου ξεμυτίζουν σε ορισμένα από τα –σύγχρονης λογικής– πιάτα, δίνοντάς τους μια ωραία νότα, λίγο διαφορετική.

Η προζυμένια φοκάτσια με το λεμονάτο-μπαχαράτο ελαιόλαδο. Φωτογραφία: Άντζελα Σταματιάδου

Η παλαμίδα σασίμι. Φωτογραφία: Άντζελα Σταματιάδου

Τι φάγαμε λοιπόν; Στρείδια κρυμμένα κάτω από έναν ελαφρά πικάντικο αφρό εσπεριδοειδών. Προζυμένια φοκάτσια πασπαλισμένη γενναιόδωρα με μαυροκούκι – το μπολάκι δίπλα της, με ελαιόλαδο ανακατεμένο με λεμόνι κονφί όπως το κάνουν στο Μαρόκο και ντούκα (είναι εθιστικό αυτό το αιγυπτιακό μείγμα μπαχαρικών και ξηρών καρπών) προτρέπει σε βούτες. Αρκετά ξιδάτες καυτερές πιπεριές πασπαλισμένες με τριμμένη φέτα. Και παλαμίδα σε δύο εκδοχές: ένα συμπαθητικό ταρτάρ και σασίμι με σόγια σε ζύμωση και μια ασυνήθιστη «μαγιονέζα» με κότζι (μύκητας ρυζιού, που συχνά βάζει την πινελιά του σε γιαπωνέζικα πιάτα), που της δίνει ελαστική υφή και ιδιαίτερη γεύση. Μερικά φυλλαράκια καπουτσίνου και μύρτιλα προσθέτουν δροσιά στο παχύ ψάρι.

Τα ελαφρά καψαλισμένα γλυκοφάγωτα καρότα με το γιαούρτι και το μείγμα ντούκα. Φωτογραφία: Evan Maroulis

Δεν είναι άσχημα τα κρύα πιάτα, έχουν μικρές εντάσεις που πάνε με τα βερμούτ. Λίγο πικάντικο εδώ, λίγο ξιδάτο εκεί, λίγο αλμυρό παραπέρα. Τα ζεστά πάντως είναι για μένα αυτά που κερδίζουν την παρτίδα. Το κατσικίσιο τυρί σαγανάκι που μισοκαλύπτεται με ζάαταρ (μείγμα μπαχαρικών σύνηθες στη βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή) και matbucha, μια σιγομαγειρεμένη σάλτσα ντομάτας-πιπεριάς από το Μαρόκο που την τρώνε πολύ και στο Ισραήλ, είναι ένα καλοδεχούμενο μεσογειακό μεζεδάκι· η βουτυράτη-λεμονάτη (κι εδώ με παστό λεμονάκι) μακαρονάδα με τις γαρίδες νοστιμότατη· και τα πιάτα με τα λαχανικά ωραία έκπληξη. Από τη μία έχεις μελωμένα καρότα με ντούκα, που σερβίρονται με γιαούρτι και μια γλυκιά σάλτσα από τα ζουμιά τους, και από την άλλη μια πολυπολιτισμική ψητή σελινόριζα, που έρχεται περασμένη σε μεταλλικό σουβλάκι, πάνω σε πατάτα παβέ, περιχυμένη με αφράτη, μυρωδάτη μπεαρνέζ και πασπαλισμένη με νιφάδες αποξηραμένης παλαμίδας. Άμα τώρα θέλεις κάτι σε κρέας, παίρνεις άλλο σουβλάκι, από συκωτάκια κοτόπουλου πάνω σε πουρέ από χόρτα, με τη «μαγιονέζα» που λέγαμε παραπάνω και μια πικάντικη, τραγανή σάλτσα φυστικιού.

Συκωτάκια κοτόπουλου σε σουβλάκι. Φωτογραφία: Άντζελα Σταματιάδου

Σοκολάτα και κάππαρη. Φωτογραφία: Άντζελα Σταματιάδου

Στα γλυκά μου άρεσε η ιδέα της σοκολάτας με την τηγανητή κάππαρη. Το αποτέλεσμα όχι τόσο. Τη βάζουν πάνω από την σοκολατένια κρέμα, τη βάζουν και στη βάση και τελικά η αλμύρα ανεβαίνει πολύ. Κι η ίδια η βάση είναι σκληρή. Η φλαν, σπαρμένη με φρέσκα φρούτα του δάσους (σμέουρα, μύρτιλα, βατόμουρα), είναι καλύτερο φινάλε, εξ ου και εξαφανίζεται. Στα ποτήρια έχουν μείνει μόνο μερικά παγάκια που δεν έχουν λιώσει ακόμη. Ώρα να πάμε σπίτι.

Via Maris