Athens Walks: Μια ευχάριστη κατάβαση από το όρος Πεντέλη

22 Φεβ Athens Walks: Μια ευχάριστη κατάβαση από το όρος Πεντέλη

Αναρτήθηκε 11:18ωρ σε Αθηνα, Που να πάτε τι να δείτε από grvisit.com 0 Σχόλια

«Πρόσεχε μην πατήσεις τα κυκλάμινα. Είναι το πρώτο πράγμα που συναντάμε στο μονοπάτι», μας προειδοποιεί ο Βασίλης Περλέρος, μέλος της περιβαλλοντικής οργάνωσης SOS Ρεματιά . Η σύζυγός του Παυλίνα και εγώ έχουμε χαθεί στη συζήτηση καθώς περπατάμε, χαλαροί. Αρχίζουμε λοιπόν να παρακολουθούμε το βήμα μας και επικεντρωνόμαστε στο ταξίδι μας, που ξεκίνησε από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας στην πλατεία της Παλιάς Πεντέλης και θα καταλήξει στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας στα Μελίσσια, περνώντας από ένα μέρος της Νέας Πεντέλης.

Ο Αλέξανδρος Αργυρόπουλος, αντιπρόεδρος του SOS Ρεματιά, ήρθε μαζί μας. Συμμετείχε στη διάνοιξη αυτού του μονοπατιού, που διατρέχει τμήμα του κολπίσκου Πεντέλης-Χαλανδρίου . Ως ειδικός της ομάδας, πρότεινε να μην ξεκινήσουμε την κάθοδό μας από το Σπήλαιο Νταβέλη (ή Αμώμων), καθώς η διαδρομή είναι πιο απαιτητική.

Αν έχετε κάνει πεζοπορία στο παρελθόν, δεν θα χρειαστείτε περισσότερο από 1,5 ώρα με χαλαρό ρυθμό για να ολοκληρώσετε τη βόλτα. Μας πήρε 2,5 ώρες – είναι δύσκολο να συμβαδίσεις με τον ρυθμό των βετεράνων όταν είσαι αρχάριος. Επίσης, κάναμε ένα διάλειμμα 20 λεπτών για σνακ και κάναμε αρκετές μικρότερες στάσεις για να τραβήξουμε φωτογραφίες και να εκτιμήσουμε το όμορφο τοπίο του κολπίσκου.

Η είσοδος του δασικού τμήματος © Παγώνα Λαψάτη

Τα απλωμένα κλαδιά του γιγάντιου πλάτανου δημιουργούν ένα παραμυθένιο σκηνικό.© Παγώνα Λαψάτη

Τώρα βρισκόμαστε σε υψόμετρο 460 μέτρων. στρίβουμε δεξιά στο δρόμο δίπλα στο καφενείο Παλιάτσο που μετά από μερικές ακόμη στροφές μας οδηγεί στην είσοδο του δασωμένου τμήματος.

Συμβουλή: Πριν μπείτε στο δάσος, κάντε μια μικρή παράκαμψη και κατεβείτε στον κολπίσκο Πεντέλης-Χαλανδρίου που περνάει κάτω από το πέτρινο γεφύρι στα δεξιά σας. Τα γιγάντια κλαδιά του πλάτανου που απλώνονται ολόγυρα δημιουργούν ένα παραμυθένιο σκηνικό.

Μόλις επιστρέψετε στο δρόμο, στρίψτε δεξιά και αναζητήστε τις πορτοκαλί κορδέλες δεμένες στα κλαδιά που σηματοδοτούν το μονοπάτι – τα σπορόφυτα που φυτεύτηκαν μετά την τελευταία φωτιά έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται, αλλά είναι δύσκολο να ακολουθηθούν σε ορισμένα σημεία.

«Φύτεψαν πολύ γιατί δεν πίστευαν ότι θα κατέληγαν να μεγαλώσουν και τώρα τα δέντρα είναι όλα κοντά μεταξύ τους», εξηγεί ο Βασίλης, ο οποίος είναι εξοικειωμένος με τη βιολογία του κολπίσκου.

Κάθε τόσο, μαύροι απανθρακωμένοι κορμοί εμφανίζονται ανάμεσα στα νεαρά πράσινα πεύκα, θυμίζοντας την καταστροφική δύναμη της φωτιάς. Όπως θα δούμε παρακάτω, δεν είναι η μόνη υπενθύμιση.

Ίχνη της αρχαίας λιθαγωγίας (πέτρινη μεταφορά) δίπλα στον κολπίσκο.© Παγώνα Λαψάτη

Μετά από μια σύντομη κατηφορική πορεία ξεφυτρώνει ο οικισμός της Νέας Πεντέλης . Οι γιγάντιοι ηλεκτρικοί πυλώνες της ΔΕΗ χρησιμεύουν ως ορόσημο για τον εντοπισμό των ιχνών της αρχαίας λιθαγωγίας (πέτρινη μεταφορά) που βρέθηκαν κατευθείαν κάτω, δίπλα στον κολπίσκο – ο δρόμος χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Έλληνες για τη μεταφορά μαρμάρων από το λατομείο της Πεντέλης για την κατασκευή του Παρθενώνα καθώς και άλλων σημαντικών μνημείων.

Καθώς συνεχίζουμε το ταξίδι μας, συναντάμε κάποια κτίρια – τα περισσότερα από αυτά καταστράφηκαν από τις πυρκαγιές – και παλιούς φράχτες που απαιτούν την προσοχή μας καθώς εμποδίζουν την πορεία μας σε ορισμένα σημεία.

Η πεζοπορία μας μεταφέρει μέσα από τις οδούς Μιαούλη, Ναυαρίνου και Σκρα –ένα χτισμένο τμήμα του βουνού– και τα κάμπινγκ της Νέας Πεντέλης (σε υψόμετρο 383 μέτρων) πριν φτάσουμε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρου Παναγούλη, όπου ξεκινάμε να περπατάμε δίπλα στον κολπίσκο. Για τους πιο φιλόδοξους, υπάρχει ένα πιο δύσκολο μονοπάτι που περνά από την πλαγιά, περνά δίπλα από τα γραφεία του πρώην δήμου και οδηγεί κατευθείαν στην οδό Μιαούλη.

Καθώς φτάνουμε στην Αλεξάνδρου Παναγούλη, ο Αλέξανδρος επιμένει να πάμε να δούμε τα ερείπια του περίφημου καφενείου Μαυρομάτη που βρίσκεται μέσα στον κολπίσκο. παλιά ήταν ένα δημοφιλές στέκι των κατοίκων της Πεντέλης και των γύρω γειτονιών που πήγαιναν εκεί για να πιουν έναν καφέ ή ένα τσίπουρο. Τώρα καλυμμένο με βλάστηση, καταλαμβάνεται επίσης από παγώνια και άλλα ζώα.

Στην άλλη πλευρά του κολπίσκου, βλέπουμε ένα εγκαταλελειμμένο μικρό αντλιοστάσιο της Εταιρείας Ύδρευσης Αθηνών , το οποίο κάλυπτε τις ανάγκες ύδρευσης της περιοχής πριν συνδεθεί με το κεντρικό δίκτυο ύδρευσης.

Το μονότοξο πέτρινο γεφύρι βρίσκεται μετά το φυτόσπιτο.© Παγώνα Λαψάτη

Το φυτικό σπίτι.© Παγώνα Λαψάτη

ΚΡΥΦΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

Το τμήμα που πηγαίνει από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρου Παναγούλη στη γειτονιά Μελίσσια περιέχει αρκετά μυστικά. Καθώς το μονοπάτι εκτείνεται κυρίως κατά μήκος του κολπίσκου, λίγο φως περνάει ακόμα και τις ηλιόλουστες μέρες και χρησιμεύει ως δροσερό καταφύγιο για όσους έρχονται εδώ τους καλοκαιρινούς μήνες.

Η πινακίδα Βυθούλας που τοποθετείται στο μονοπάτι τραβάει την προσοχή μου: Υποδεικνύει μια φυσική πισίνα βάθους δύο μέτρων στη μέση του κολπίσκου -πάνω από την οδό Μαράθι- που θεωρήθηκε ως σημείο καταδύσεων για τους ντόπιους τη δεκαετία του 1950 και του ’60. Πιο κάτω, εντοπίζουμε το πέτρινο φράγμα μήκους 10 μέτρων στην άκρη της οδού Αριστείδου, μια κατασκευή του 1920 που κορυφώνεται από έναν μικρό καταρράκτη.

Στο δρόμο μας περνάμε από ένα φυτόσπιτο –ναι, το μονοπάτι διασχίζει φυτόσπιτο– για να φτάσουμε στο μονότοξο πέτρινο γεφύρι, στα σύνορα των γειτονιών Βριλήσσια και Μελίσσια, που χτίστηκε το 1836 με χρηματοδότηση της Sophie de Marbois . –Lebrun, Δούκισσα της Plaisance (η οδός πήρε το όνομά της από την ελληνική απόδοση του ονόματός της). Το πρώτο χρησίμευε για τη μεταφορά του μαρμάρου που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή του δεύτερου.

Οι πέτρινες δεξαμενές και τα χωράφια με πεζούλια που βλέπουμε κατά μήκος του μονοπατιού είναι απόδειξη ότι οι άνθρωποι καλλιεργούσαν τη γη κατά μήκος του κολπίσκου και χρησιμοποιούσαν το νερό του για άρδευση. Πέφτουμε και σε ένα παλιό κτίριο, το οποίο η SOS Ρεματιά έχει προτείνει να ανακαινιστεί ως σνακ μπαρ.

Ακόμα και η έξοδος στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας κρύβει μυστικά: Πίσω της ξεκινά ένα όμορφο μονοπάτι που ακολουθεί τον κολπίσκο από ψηλά και καταλήγει στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου στα Μελίσσια. Εδώ τελειώνει το περιπατητικό μας ταξίδι και ο δρόμος συναντά το ρέμα του Αγίου Σίλα.

Η χαρτογράφηση, η σήμανση και ο καθαρισμός των μονοπατιών έγιναν με πρωτοβουλία εθελοντών περιβαλλοντικών οργανώσεων όπως ο Βριλησσός και το SOS Ρεματιά μεταξύ άλλων.

Όπως τόνισε ο Αργυρόπουλος, η κατασκευή περισσότερων πεζογεφυρών θα διευκόλυνε τους περιπατητές να περνούν από τη μια πλευρά στην άλλη, διευκολύνοντας έτσι την πρόσβαση για περισσότερα άτομα.

ΧΛΩΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΙΔΑ

Όσο περισσότερο περπατάτε τη διαδρομή, τόσο περισσότερο αρχίζετε να παρατηρείτε, να αναγνωρίζετε και να απολαμβάνετε τη χλωρίδα και την πανίδα που κατοικούν στον κολπίσκο.

Εκτός από τις αλεπούδες, που επανεμφανίστηκαν όχι μακριά από τις κατοικημένες περιοχές της Πεντέλης, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα πουλιά που έχουν κάνει το δάσος και τον κολπίσκο σπίτι τους. Ανάμεσά τους θα βρείτε κουκουβάγιες, κοράκια, κοκκινολαίμηδες, κοτσύφια, καρδερίνες, καρδερίνες, πρασινάδες, ψαρόνια και άλλα.
Η παρουσία του ευρασιατικού τζάι στον κολπίσκο είναι και έντονη και σημαντική. Αυτό το πουλί δρα ως φυσικός παράγοντας αναδάσωσης. Κάθε χρόνο αποθηκεύει στο χώμα εκατοντάδες βελανίδια που μεγαλώνουν και γίνονται βελανιδιές.
Όσον αφορά τη βλάστηση, το τοπίο περιλαμβάνει την πλειονότητα των πεύκων στις πλαγιές, ενώ κάτω στον κολπίσκο κυριαρχούν τα πλατάνια, οι λεύκες και τα κυπαρίσσια.
Οι αμυγδαλιές, οι κουμαριές, οι δάφνες και οι ελιές είναι εκεί για να μας θυμίζουν ότι ο κολπίσκος ήταν καλλιεργήσιμη γη και αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας των ανθρώπων που ζούσαν γύρω του.