13 Φεβ Athens Walks: Μετς, Η Κομψή Γειτονιά
Πολλές φορές, παγιδευμένος στην κίνηση στην οδό Αρδηττού ενώ κατευθυνόμουν προς το κέντρο της Αθήνας , έστρεψα το βλέμμα μου προς το κτίριο των μέσων του αιώνα στον αριθμό 34 κοντά στους πρόποδες του λόφου και αναρωτιόμουν τι είδους γειτονιά εκτείνεται πίσω από αυτό. Ήξερα ότι η συνοικία λεγόταν Μετς , ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη στο μυαλό των Αθηναίων με το 1ο Νεκροταφείο Αθηνών, αλλά σπάνια την είχα περάσει και δεν είχα περπατήσει ποτέ στους δρόμους της. Αποφάσισα να κάνω ακριβώς εκείνο το βροχερό πρωινό της Παρασκευής, ξεκινώντας από την οδό Αρχιμίδους, που βρίσκεται πίσω από το Παναθηναϊκό Στάδιο (ο δρόμος, που σηματοδοτεί το όριο μεταξύ των γειτονιών Βαρνάβα και Μετς, φιλοξενεί μια αγορά αγροτών κάθε Παρασκευή). Αυτό που ακολουθεί είναι ένας απολογισμός της βόλτας μου.
Προχωρώντας ανάμεσα στους πάγκους με φρούτα και βότανα, προσπαθώ να εντοπίσω την είσοδο στον λόφο του Αρδηττού , που υψώνεται στη μια άκρη της γειτονιάς, περιμένοντας ότι θα προσφέρει εκπληκτική θέα. Ένας ντόπιος με κατευθύνει σε ένα άνοιγμα στον φράχτη στην κορυφή της σκάλας στην οδό Κλειτομάχου. προφανώς, αυτό το κενό χρησιμοποιείται για να μπει στο πάρκο και να φτάσει στην πίστα τρεξίματος που καμπυλώνει γύρω από την κορυφή του Παναθηναϊκού Σταδίου (γνωστό και ως Καλλιμάρμαρο– κυριολεκτικά, «όμορφο μάρμαρο»). Αφού μπήκα κρυφά, κατευθύνομαι προς τα πάνω, στην κορυφή του λόφου. Με το τσιμέντο της πόλης στα δυτικά μου να μην είναι ορατή πίσω από τα πεύκα, μπορώ εύκολα να φανταστώ την Αθήνα όπως ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο ποταμός Ιλισός έτρεχε κατά μήκος της σημερινής οδού Αρδηττού και μια νέα γειτονιά ήταν αρχίζει να ξεφυτρώνει στη νότια όχθη του.
Το ροζ αρχοντικό στη γωνία Σορβόλου και Μηνιάτη.
© Περικλής Μεράκος
Το ταφικό μνημείο του Γιώργου Αβέρωφ στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
© Περικλής Μεράκος
Αφήνοντας το λόφο πίσω μου, συνεχίζω κατά μήκος της οδού Κλειτομάχου, όπου το βλέμμα μου τραβιέται σε μια όμορφη γωνιακή κατοικία. Ο ιδιοκτήτης με βλέπει να το φωτογραφίζω και με εμπλακεί σε συζήτηση. Μου λέει ότι το σπίτι ανήκε στον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο (1926-2017) και μάλιστα σχεδιάστηκε από τον ίδιο. Είναι, λέει, η χήρα του. Δεν θα μπορούσα να ευχηθώ πιο κατάλληλο καλωσόρισμα σε μια γειτονιά που αγαπούν οι άνθρωποι των τεχνών, μια περιοχή που συχνά αναφέρεται ως η «Μονμάρτη της Αθήνας», από αυτή.
Η αριστοκρατική οδός Μάρκου Μουσούρου, όπου στρίβω δεξιά, και η πεζοδρομημένη οδός Νικηφόρου Θεοτόκη, όπου με οδηγεί, ήταν εδώ και καιρό σπίτι για γλύπτες και ζωγράφους. Σίγουρα κάτι από την αύρα μιας διαφορετικής εποχής πρέπει να τους παρέσυρε εδώ σε αυτήν την τοποθεσία. Η οδός Θεοτόκη συνεχίζει να γοητεύει σήμερα και, σαν να αποδεικνύω αυτό το γεγονός αδιαμφισβήτητα, συναντώ ένα κινηματογραφικό συνεργείο που εκμεταλλεύεται τα χαρακτηριστικά εποχής του δρόμου για να γυρίσει μια σκηνή για μια τηλεοπτική σειρά. Ούτε η υπόλοιπη γειτονιά απογοητεύει.
Οι οδοί Μηνιάτη, Φωτιάδου και Σορβόλου, και πολλοί άλλοι δρόμοι της γειτονιάς, είναι γεμάτοι από όμορφα κτίρια διαφόρων εποχών που στέκονται ανεπιτήδευτα δίπλα σε πιο μοντέρνα σπίτια. Σημειώνω ιδιαίτερα τη νεοκλασική κατοικία με ηλιόλουστη στην οδό Αριστονίκου 7, το ροζ αρχοντικό στη γωνία Σορβόλου και Μηνιάτη και τις κατοικίες με ταράτσα στη Μάρκου Μουσούρου. Στην κορυφή του δρόμου, φτάνω στο πάρκο Λογγίνου, που κάποιοι λένε ότι είναι στοιχειωμένο. Ελπίζοντας σε μια παραφυσική εμπειρία που θα ωραιοποιήσει τη μέρα μου, περπατάω με σιγουριά στο πάρκο, αλλά αποτυγχάνω να αισθάνομαι καμία αρνητική ενέργεια ή να ακούω ανεξήγητους ήχους – μόνο το γέλιο των παιδιών που έρχονται από την περιοχή παιχνιδιού.
Η «Ωραία Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών.
© Πρικλής Μεράκος
ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ
Από το πάρκο, κατεβαίνω τα σκαλιά στον γοητευτικό πεζόδρομο της Λογγίνου, που με οδηγεί στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών , για να τελειώσω τη βόλτα μου ανάμεσα σε μαυσωλεία και ταφική τέχνη. Θα χρειαζόμουν μια ολόκληρη μέρα για να εξερευνήσω αυτήν την υπαίθρια έκθεση γλυπτικής –οι οδηγοί από τη δεκαετία του 1840 αναφέρονταν στο νεκροταφείο ως τέτοιο– αλλά αποφασίζω να περπατήσω λίγο μέχρι η βροχή να με αναγκάσει να υποχωρήσω. Οι πρώτες σταγόνες βροχής πέφτουν πάνω μου δίπλα στον τάφο της θρυλικής τραγουδίστριας Σοφίας Βέμπο.
Η θέα της Ακρόπολης από τον λόφο του Αρδηττού.
© Περικλής Μεράκος
Η αριστοκρατική οδός Μάρκου Μουσούρου.
© Περικλής Μεράκος
Η ΜΠΥΡΑΡΙΑ ΣΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΑΡΔΗΤΤΟΥ
Η ιστορία της γειτονιάς ξεκινά το 1872, όταν ο Βαυαρός Johannes Fuchs (γιος του Johan Fuchs, ιδρυτή της ζυθοποιίας Fix) αποφάσισε να ανοίξει την πρώτη του μπυραρία στις πλαγιές του λόφου του Αρδηττού. Εκείνη την εποχή, το μόνο που υπήρχε ήταν το νεκροταφείο, που βρισκόταν εκεί για να εκμεταλλευτεί το απαλό αεράκι, και ο αλευρόμυλος του Γιώργη Αργυρίου (οικοδόμημα του 18ου αιώνα που δυστυχώς γκρεμίστηκε το 1986), όπου έρχονταν οι Αθηναίοι να αλέσουν το σιτάρι τους. . Σύντομα, οικογένειες που μετακομίζουν στην πόλη από το νησί της Τζιάς (ή Κέα) αρχίζουν να χτίζουν σπίτια γύρω από την μπιραρία, δημιουργώντας σταδιακά μια μικρή γειτονιά με λιτά σπίτια και νεοκλασικά αρχοντικά.
Το πρώτο όνομα που δόθηκε στην περιοχή ήταν « Παντρεμενάδικα» («Εκεί που πάνε οι παντρεμένοι»), που αναφερόταν σε ορισμένες ξύλινες καλύβες που χτίστηκαν εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα, που λέγεται ότι χρησιμοποιούνταν για παράνομες δοκιμές. Το όνομα με το οποίο έγινε γνωστό, ωστόσο, ήταν αυτό που επέλεξε ο ίδιος ο Φουξ για να τιμήσει την τελευταία μάχη στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο, που έλαβε χώρα το 1871 κοντά στη γαλλική πόλη Μετς (μεταφράζεται στα ελληνικά ως «Μετς ”).
Το Μετς συνέχισε να κατοικείται στα χρόνια που προηγήθηκαν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με μοντέρνα κτίρια να χτίζονται δίπλα σε πιο παραδοσιακά σπίτια και νεοκλασικά σπίτια. Σε όλο αυτό το διάστημα, πολλοί καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες μετακόμισαν στη γειτονιά. Η κατοικία στην οδό Αρδηττού 34, αυτή που μου τραβάει το βλέμμα όταν είμαι κολλημένος στην κίνηση, ήταν το σπίτι τη δεκαετία του 1950 στον ζωγράφο Γιάννη Μηταράκη και μετά στον χαράκτη Αναστάσιο Αλεβίζο, γνωστότερο ως Τάσο, και στη σύζυγό του. η ζωγράφος και χαράκτης Λουκία Μαγγιώρου. Το Mets συνεχίζει να προσελκύει καλλιτεχνικές ψυχές , γεγονός που το κάνει πολύ γνωστό – και πολύ ακριβό. Ευτυχώς, εξακολουθεί να διατηρεί μια γοητευτική απλότητα και παραμένει ανθρώπινο, προσιτό και καθόλου σνομπ.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ
Απόσταση: 5,94 χιλιόμετρα
Χρόνος: 2 ώρες 4 λεπτά
Υψόμετρο: 112 μέτρα
Ταχύτητα πεζοπορίας: 2,9 χιλιόμετρα/ώρα
Θερμίδες: 483
Τι να ψάξετε στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών
- Το περίφημο γλυπτό «Ωραία Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά, που σηματοδοτεί τον τάφο της 18χρονης Σοφίας Αφεντάκη (Κλάδος 1/135).
- Το μαυσωλείο του Heinrich Schliemann, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ernst Ziller, το οποίο είναι διαμορφωμένο σε πρότυπο ελληνικό ναό και διαθέτει ανάγλυφα με σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο (Τομέας 4/581).
- Το ταφικό μνημείο του Γιώργου Αβέρωφ, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Δημήτριο Φιλιππότη, που δείχνει τον εθνικό ευεργέτη καθισμένο σε ψηλή πλίνθο. Αυτό το μεγαλειώδες έργο σας υποδέχεται στα αριστερά της κύριας εισόδου του νεκροταφείου.
- Το σκελετό «Η μάνα στην κατοχή» του γλύπτη Κώστα Βαλσάμη, δεξιά από την είσοδο.
- Το «Πνεύμα του Πένθους», του Ιωάννη Βιτσάρη, στον τάφο της οικογένειας Κουμέλη (Τομέας 5/889).
Πηγή: greece-is.com
Δεν υπάρχουν σχόλια