23 Απρ 8 εκπληκτικές ανοιξιάτικες πεζοπορίες στην Ελλάδα που πιθανώς δεν έχετε ακούσει
Η άνοιξη είναι η εποχή που η πεζοπορία στην Ελλάδα είναι πιο πειστική. Τα βουνά πρασινίζουν, τα μονοπάτια μαλακώνουν κάτω από τα αγριολούλουδα και ο αέρας έχει αυτή τη σπάνια ισορροπία ζεστασιάς και φρεσκάδας που κάνει τους μεγάλους περιπάτους να φαίνονται εύκολες.
Αυτή είναι η εποχή που τα φαράγγια μεταφέρουν περισσότερο νερό, τα δάση ανακτούν το βάθος τους και τα παλιά πέτρινα μονοπάτια μέσα από ορεινά χωριά φαίνεται να επιστρέφουν στη χρήση σχεδόν φυσικά. Λίμνες, ρυάκια, κορυφές και κρυφές γωνιές του τοπίου γίνονται όλα πιο έντονα την άνοιξη, όταν η χώρα αισθάνεται για λίγο πιο ανοιχτή, πιο αρωματική και πιο ζωντανή.
Κάθε μία από αυτές τις διαδρομές προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή αυτής της εμπειρίας: μια μεγάλη διαδρομή μέσα από την Αρκαδία, ένα φαράγγι στον Όλυμπο, ένα δασώδες οροπέδιο στην Πελοπόννησο, ανθισμένοι οπωρώνες έξω από τη Βέροια. Κάποιες απαιτούν αντοχή, άλλες απλώς χρόνο. Όλες είναι καλύτερο να προσεγγιστούν τώρα.
01. Μονοπάτι Μαίναλου, Ορεινή Αρκαδία
Το Μονοπάτι του Μαίναλου, γνωστό και ως Μαίναλος, είναι μια από τις σημαντικότερες πεζοπορικές διαδρομές της Πελοποννήσου και εξακολουθεί να είναι μια από τις καλύτερα οργανωμένες στην Ελλάδα. Με μήκος περίπου 75 χιλιόμετρα, συνδέει εννέα χωριά σε όλη την ορεινή Αρκαδία και ήταν το πρώτο μονοπάτι στη χώρα που έλαβε πιστοποίηση από τον Ευρωπαϊκό Σύνδεσμο Πεζοπορίας ως Μονοπάτι Κορυφαίας Ποιότητας. Στην πράξη, αυτό σημαίνει σαφή σήμανση, καλή συντήρηση και μια διαδρομή σχεδιασμένη για περπάτημα και όχι για αυτοσχεδιασμό.
Την άνοιξη, η Αρκαδία έχει ένα ιδιαίτερο βάθος. Ελατοδάσος, φαράγγια, παλιά μονοπάτια και πέτρινα χωριά βρίσκονται όλα μέσα στο ίδιο τοπίο, ενώ η κοιλάδα του Λούσιου δίνει στην περιοχή τόσο νερό όσο και μια αίσθηση ιστορικού βάρους. Είναι το είδος της διαδρομής που εξυπηρετεί διαφορετικές φιλοδοξίες: αρκετή για μια σύντομη ημερήσια εκδρομή, αλλά και αρκετά ουσιαστική για να ξεδιπλωθεί σε αρκετές ημέρες με τα πόδια.
02. Φαράγγι Ενιπέα, Όλυμπος
Το φαράγγι του Ενιπέα είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές πεζοπορικές διαδρομές στον Όλυμπο και μια από τις πιο ικανοποιητικές ανοιξιάτικες διαδρομές στην ηπειρωτική Ελλάδα. Το μονοπάτι από τα Πριόνια στο Λιτόχωρο έχει μήκος περίπου 11 χιλιόμετρα και αποτελεί μέρος της διεθνούς διαδρομής Ε4. Ξεκινώντας από τα Πριόνια, η πεζοπορία γίνεται πιο εύχρηστη, καθώς μεγάλο μέρος της είναι κατηφορική, αν και αυτό που σας μένει δεν είναι τόσο η οργάνωση όσο το ίδιο το περιβάλλον.
Ο Όλυμπος ανακηρύχθηκε το πρώτο εθνικό πάρκο της Ελλάδας το 1938 και ο οικολογικός του πλούτος παραμένει ένα από τα καθοριστικά του χαρακτηριστικά. Η μυθολογία δεν είναι ποτέ μακριά εδώ, αλλά περπατώντας το βουνό μοιάζει λιγότερο συμβολικό και περισσότερο φυσικό: απότομο ανάγλυφο, πυκνή βλάστηση, κρύο νερό και ένα φαράγγι που κρατά τον περιπατητή κοντά στο τοπίο για μεγάλα διαστήματα. Την άνοιξη, όλα αυτά φαίνονται πιο έντονα.
03. Καταρράκτες Δρυμώνα, Βόρεια Εύβοια
Οι καταρράκτες του Δρυμώνα (επίσης Δρυμώνα) είναι μια από τις πιο εύκολες ανοιξιάτικες εξορμήσεις σε αυτήν τη λίστα, αλλά δεν χάνουν τίποτα επειδή είναι προσβάσιμοι. Βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 620 μέτρων στη βόρεια Εύβοια, ανάμεσα στον Δρυμώνα και την Κερασιά, σε ένα δασώδες τοπίο όπου η προσέγγιση είναι σύντομη και η ανταμοιβή άμεση.
Ο καταρράκτης πέφτει από ύψος περίπου 15 μέτρων και τροφοδοτείται από τον ποταμό Σέπιας, σχηματίζοντας μικρές λιμνούλες από κάτω. Η άνοιξη είναι η κατάλληλη στιγμή για να έρθει, όταν οι χειμερινές βροχοπτώσεις εξακολουθούν να δίνουν δύναμη στο νερό και το πράσινο γύρω δεν έχει ακόμη σκληρύνει μέσα στο καλοκαίρι. Ακόμα και για όσους δεν ξεκινούν μια πλήρη πεζοπορία, αυτή είναι μια εύκολη, όμορφη διαδρομή στο τοπίο.
04. Δρυοδάσος Φολόης, όρος Ερύμανθος
Η Φολόη ανήκει σε μια διαφορετική κατηγορία ανοιξιάτικων περιπάτων. Πλατιά, επίπεδη και χτισμένη σε ένα οροπέδιο στους πρόποδες του Ερύμανθου, δίνει μια ασυνήθιστη αίσθηση στην Ελλάδα απλώς και μόνο λόγω της κλίμακας και της ησυχίας της. Το δάσος εκτείνεται σε περίπου 42 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι γνωστό για τις συστάδες πλατύφυλλων βελανιδιών, οι οποίες αποκτούν μια ιδιαίτερα απαλή ομορφιά την άνοιξη.
Στην αρχαία παράδοση, αυτή ήταν η γη του κενταύρου Φόλου, και ο συσχετισμός εξακολουθεί να μοιάζει παράξενα ταιριαστός. Το τοπίο έχει μια παλιά, κλειστή ποιότητα, σαν να ανήκει σε έναν παλαιότερο ρυθμό της Πελοποννήσου. Είναι επίσης μέρος του δικτύου Natura 2000. Για τους περιπατητές, η απόλαυση έγκειται λιγότερο στην προσπάθεια και περισσότερο στην ατμόσφαιρα: απαλές πλαγιές, ξέφωτα, φιλτραρισμένο φως και η σπάνια αίσθηση της κίνησης μέσα σε ένα δάσος που φαίνεται να συγκρατείται.
05. Ανθισμένες Ροδακινιές, Βέροια
Οι πεδιάδες με τα ανθισμένα ροδακινιά γύρω από την πόλη της Βέροιας δεν αποτελούν μονοπάτι με την αυστηρή έννοια, αλλά παραμένουν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανοιξιάτικα τοπία στην Ελλάδα. Από τις αρχές έως τα τέλη Μαρτίου, η πεδιάδα της Ημαθίας γίνεται ροζ και λευκή καθώς χιλιάδες ροδακινιές ανθίζουν ταυτόχρονα. Είναι περισσότερο γεωργική γη παρά άγρια φύση, και αυτή η διάκριση είναι μέρος της γοητείας.
Η ομορφιά εδώ πηγάζει από την επανάληψη, την κλίμακα και τον συγχρονισμό. Τα τελευταία χρόνια, η ανθοφορία έχει γίνει ένας προορισμός από μόνη της, προσελκύοντας επισκέπτες κατά τη σύντομη περίοδο ανθοφορίας. Εκτός αυτών των εβδομάδων, αυτοί είναι απλώς οπωρώνες που εργάζονται. Κατά την άνθιση, γίνονται κάτι εντελώς διαφορετικό: μια από τις πιο φευγαλέες και αξέχαστες εποχιακές σκηνές της βόρειας Ελλάδας.
06. Φαράγγι « Πάντα Βρέχει», Ευρυτανία
Το «Πάντα Βρέχει» είναι ένα από τα πιο παράξενα τοπία στην Ελλάδα και ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα. Το φαράγγι βρίσκεται στη νότια Ευρυτανία, ανάμεσα στα χωριά Ροσκά και Δολιανά, και διασχίζεται από τον ποταμό Κρικελοπόταμο στο ευρύτερο τοπίο μεταξύ Καλιακούδας και Πλατανακίου. Το όνομά του, που σημαίνει «πάντα βρέχει», προέρχεται από το νερό που πέφτει συνεχώς από πηγές ψηλά στο βράχο και κυλάει σε λεπτές κλωστές πάνω από το ποτάμι από κάτω. Αυτό είναι που δίνει στο μέρος την ιδιαίτερη ομορφιά του.
Δεν πρόκειται για καταρράκτη που φαίνεται από απόσταση, αλλά για έναν διάδρομο από νερό και βράχους στον οποίο εισέρχεστε με τα πόδια, συχνά περπατώντας απευθείας μέσα από την κοίτη του ποταμού. Η πρόσβαση εξαρτάται από τη στάθμη του νερού, γι’ αυτό και συνδέεται συχνότερα με θερμότερο καιρό, αλλά η άνοιξη δίνει στο φαράγγι μια φρεσκάδα και ένταση που του ταιριάζουν ιδιαίτερα.
07. Φαράγγι Βουραϊκού, Πελοπόννησος
Η διαδρομή του Βουραϊκού ξεχωρίζει για τον τρόπο που συνδυάζει γεωλογία, ιστορία των σιδηροδρόμων και πεζοπορία στο ίδιο στενό πέρασμα. Το μονοπάτι ακολουθεί τη γραμμή του οδοντωτού σιδηροδρόμου Οδοντωτού μεταξύ Διακοπτού και Καλαβρύτων, ενός ορεινού σιδηροδρόμου στενής τροχιάς που λειτουργεί από το 1896. Σε μήκος περίπου 22 χιλιομέτρων, η γραμμή διασχίζει ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαράγγια της βόρειας Πελοποννήσου, περνώντας από γκρεμούς, πυκνή βλάστηση και το χωριό Ζαχλωρού.
Η περιοχή αποτελεί επίσης μέρος του Παγκόσμιου Γεωπάρκου της UNESCO Χελμού-Βουραϊκού, γεγονός που προσθέτει γεωλογική σημασία στην προφανή γραφική της γοητεία. Αλλά αυτό που κάνει τη διαδρομή αξέχαστη με τα πόδια είναι η συνεχής αλληλεπίδραση μεταξύ τοπίου και υποδομών: σήραγγες, εκτεθειμένοι βράχοι, διαβάσεις ποταμών και ο ίδιος ο σιδηρόδρομος, πάντα παρών, διαμορφώνοντας πάντα την εμπειρία.
08. Κοιλάδα των Πεταλούδων, Ρόδος
Η Κοιλάδα των Πεταλούδων στη Ρόδο είναι πρώτα απ’ όλα βιότοπος και δεύτερον πεζοπορική διαδρομή, κάτι που την κάνει τόσο ξεχωριστή. Η κοιλάδα είναι γνωστή για την εποχιακή άφιξη του Panaxia quadripunctaria , κοινώς γνωστού ως τίγρη του Τζέρσεϊ, ο οποίος συγκεντρώνεται εδώ από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Το γνωστό όνομα είναι παραπλανητικό: αυτές οι «πεταλούδες» είναι, στην πραγματικότητα, σκώροι.
Η τοποθεσία συνδέεται επίσης με την ανατολίτικη γλυκόξινη τσίχλα, Liquidambar orientalis , και με τις δροσερές, υγρές συνθήκες που δημιουργούνται από το άφθονο νερό της κοιλάδας. Την άνοιξη, πριν ξεκινήσει η καλοκαιρινή συγκέντρωση, εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο ικανοποιητικές διαδρομές του νησιού: σκιασμένη, πράσινη και ήσυχα δομημένη από γέφυρες, πηγές και ένα περιορισμένο τοπίο που μοιάζει πολύ απομακρυσμένο από την πιο ξηρή εικόνα που έχουν πολλοί άνθρωποι για τη Ρόδο.
Πηγή: travel.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια