25η Μαρτίου: Πού να πας αν αποφασίσεις τελευταία στιγμή να φύγεις

23 Μαρ 25η Μαρτίου: Πού να πας αν αποφασίσεις τελευταία στιγμή να φύγεις

Κάθε χρόνο, η 25η Μαρτίου στην Αθήνα εξελίσσεται με προβλεψιμότητα που δεν χωράει συζήτηση…

Παρέλαση το πρωί με κλειστούς δρόμους και πρωινό ξύπνημα, μεσημέρι με τηγανητό μπακαλιάρο και οικογενειακό τραπέζι, απόγευμα ηρεμο στον καναπέ ή έστω για ένα καφέ κάπου κοντά. Δεν είναι κακό, απλώς είναι γνωστό εκ των προτέρων.

Για όλους τους υπόλοιπους, υπάρχει μια εναλλακτική που δεν απαιτεί κρατήσεις, πρόγραμμα ή πολύ σκέψη: βάζεις μπροστά το αυτοκίνητο νωρίς το πρωί και γυρνάς το βράδυ. Τέσσερις επιλογές, ανάλογα με το πόσο μακριά θέλεις να πας και τι ψάχνεις όταν φεύγεις.

Ναύπλιο, για όσους δεν θέλουν να σκεφτούν πολύ

Είναι η προφανής επιλογή και δεν έχει νόημα να το αρνηθείς. Περίπου 140 χιλιόμετρα από την Αθήνα, λιγότερες από δύο ώρες σε μια μέρα αργίας που οι δρόμοι δεν έχουν γεμίσει ακόμα, και βρίσκεσαι σε μια από τις ωραιότερες μικρές πόλεις της χώρας. Το ότι το ξέρουν και άλλοι δεν το αλλάζει αυτό.

Η παλιά πόλη του Ναυπλίου έχει μια σπάνια ιδιότητα: λειτουργεί ανεξάρτητα από το πλήθος. Τα στενά είναι αρκετά για να χαθείς, τα νεοκλασικά με τα μπαλκόνια και τα λουλούδια δεν χάνουν τίποτα από τα μέσα Μαρτίου, και η θάλασσα εμφανίζεται ξαφνικά, πάντα λίγο απροσδόκητα, όσες φορές κι αν το έχεις ξανακάνει. Το Μπούρτζι λειτουργεί πάντα, περισσότερο ως φόντο παρά ως αξιοθέατο, και το Παλαμήδι σε προκαλεί από ψηλά. Αν έχεις… πόδια και διάθεση, τα 999 σκαλιά, λίγο παραπάνω στην πραγματικότητα, αξίζουν για τη θέα από πάνω.

Η 25η Μαρτίου σημαίνει μπακαλιάρος σχεδόν σε κάθε τραπέζι, και το Ναύπλιο δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα μαγαζιά ξέρουν ότι τον περιμένουν, οπότε η ποιότητα πέφτει και ανεβαίνει ανάλογα με το πού θα κάτσεις. Τον ψάχνεις ελαφρύ, τραγανό, με κουρκούτι που δεν πνίγει το ψάρι και σκορδαλιά που έχει ισορροπία και δεν σε ακολουθεί για τις επόμενες ώρες.

Γαλαξίδι, για όσους θέλουν να κάτσουν, όχι να δουν

Το Γαλαξίδι δεν παίζει στο ίδιο γήπεδο με το Ναύπλιο και δεν προσπαθεί. Είναι άλλης λογικής μέρος, μικρότερο, πιο εσωστρεφές, χωρίς την τουριστική υποδομή που σε κατευθύνει αυτόματα. Γύρω στις τρεις ώρες από την Αθήνα, το Γαλαξίδι, ξεχωρίζει για το ιστορικό του ναυτικό παρελθόν, το οποίο είναι ακόμα χαραγμένο στην αρχιτεκτονική του.

Τα νεοκλασικά αρχοντικά των παλιών καπετάνιων κατεβαίνουν προς το λιμάνι με σειρά που δεν έχει αλλοιωθεί από ανόμοιες ανοικοδομήσεις. Τα καΐκια είναι δεμένα, η παραλία του λιμανιού είναι ιδανική για περπάτηνα, και το μικρό Ναυτικό Μουσείο, αν σε ενδιαφέρει, διηγείται μια ιστορία που αξίζει δέκα λεπτά από τον χρόνο σου. Μετά, τίποτα πιεστικό. Ένα τραπέζι κοντά στο νερό, φαγητό χωρίς βιασύνη, μια βόλτα που δεν οδηγεί πουθενά συγκεκριμένα. Είναι ακριβώς αυτό που ψάχνεις όταν θέλεις μια αργία που να μοιάζει με αργία.

Ένα πρακτικό σημείο: αν πας και από εκεί, η Άμφισσα είναι μισή ώρα παραπάνω και ο συνδυασμός με τον ελαιώνα της Ιτέας στη διαδρομή κάνει την επιστροφή πιο ουσιαστική.

Ορεινή Κορινθία, για αλλαγή σκηνικού χωρίς μεγάλη απόσταση

Αν θέλεις να νιώσεις ότι έφυγες πραγματικά, το βουνό το πετυχαίνει καλύτερα από τη θάλασσα. Η Ορεινή Κορινθία, Φενεός, Τρίκαλα Κορινθίας, λίμνη Δόξα, είναι περίπου δύο ώρες από την Αθήνα, αλλά νιώθεις σαν να έχεις καλύψει πολύ μεγαλύτερη απόσταση. Ο λόγος είναι απλός: το τοπίο αλλάζει με τρόπο που η παραλιακή οδός δεν κάνει ποτέ.

Η λίμνη Δόξα, τεχνητή, δημιουργημένη τη δεκαετία του ’90, αλλά εδώ και χρόνια ενταγμένη στο τοπίο σαν να υπήρχε πάντα, είναι στο καλύτερό της αυτή την εποχή. Η στάθμη υψηλή, τα νερά καθαρά, και το πλαίσιο από ελάτη και βουνό γύρω της δεν έχει ανταγωνισμό στην περιοχή. Ο μικρός βυζαντινός ναός που αναδύεται ή βυθίζεται ανάλογα με τη στάθμη του νερού είναι από αυτές τις λεπτομέρειες που σε κάνουν να σταματάς.

Στα χωριά γύρω, το τραπέζι αλλάζει χαρακτήρα. Ο μπακαλιάρος υπάρχει, αλλά δεν κυριαρχεί. Πίτες, χόρτα, κρεατικά από κτηνοτρόφους της περιοχής, μαγειρευτά που έχουν χρόνο και όχι εμπορική λογική. Το τυρί της Κορινθίας δεν έχει τη φήμη που του αξίζει.

Σούνιο, για όσους δεν θέλουν απόσταση, θέλουν μόνο να αλλάξουν αέρα

Υπάρχουν μέρες που δεν έχεις όρεξη για ώρες στο τιμόνι και δεν χρειάζεται να τις δικαιολογήσεις. Για αυτές, το Σούνιο είναι η πιο εύκολη απάντηση. Μόλις 70 χιλιόμετρα από την Αθήνα, λιγότερο από μια ώρα, και η παραλιακή μέσω Σαρωνικού είναι ήδη από μόνη της ένας λόγος για να πας.

Η διαδρομή κατά μήκος της Αττικής Ριβιέρας αλλάζει χαρακτήρα μετά τη Βούλα και γίνεται πιο άγρια, λιγότερο αστική, με τη θάλασσα να πλησιάζει σε σημεία αρκετά ώστε να νιώθεις ότι η Αθήνα έχει μείνει πίσω. Φτάνεις στο ακρωτήριο, κάθεσαι σε μια ταβέρνα με θέα τον ναό του Ποσειδώνα να στέκεται πάνω στον βράχο. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να ανεβείς, αρκεί να τον έχεις μπροστά σου ενώ τρως. Έχει μια αδέσμευτη αίσθηση αυτό: να κοιτάς ένα από τα πιο εμβληματικά τοπία της Αττικής από κάτω, πάνω από ένα ποτήρι κρασί.

Μαρτιάτικα, η ώρα γύρω στις 6 το απόγευμα είναι ιδανική για να βρίσκεσαι εκεί. Ο ήλιος δύει χαμηλά πάνω από τη θάλασσα, το φως αλλάζει γρήγορα, και το Σούνιο — που τη μέση του καλοκαιριού πνίγεται στους τουρίστες, έχει μια ηρεμία που ταιριάζει.

Πηγή: tornosnews.gr