Ρέθυμνο: Ενετικό λιμάνι, ορεινά χωριά και μια πόλη που ξέρει τι είναι

10 Μαρ Ρέθυμνο: Ενετικό λιμάνι, ορεινά χωριά και μια πόλη που ξέρει τι είναι

Αναρτήθηκε 14:34ωρ σε Κρητη, Που να πάτε τι να δείτε από grvisit.com 0 Σχόλια

Η Παλιά Πόλη του Ρεθύμνου, δεν είναι ένα ανοιχτό μουσείο. Είναι ένα μέρος που ακόμα ζει…

Στα σοκάκια γύρω από την οδό Αρκαδίου, βενετσιάνικα αρχοντικά σε παστέλ τόνους μοιράζονται τον χώρο με απλά σπιτάκια. Οι πόρτες με τα περίτεχνα υπέρθυρα, οι βουκαμβίλιες, τα τζαμιά με τους ψηλόλιγνους μιναρέδες, όλα συνυπάρχουν χωρίς να εξηγούνται.

Το Τζαμί Νερατζέ, που πριν από τους Οθωμανούς ήταν καθολική μονή Αυγουστιανών με το όνομα Σάντα Μαρία, και σήμερα λειτουργεί ως ωδείο, είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα αυτής της λογικής. Εδώ η ιστορία δεν έχει ούτε νικητές ούτε ηττημένους, απλώς στρώματα.

Σταθείτε στην κρήνη Rimondi, στην πλατεία Τίτου Πετυχάκη. Χτίστηκε τον 17ο αιώνα για να καλύπτει τις υδρευτικές ανάγκες της πόλης και φέρει ακόμα τον θυρεό του διοικητή Αλβίζε Ριμόντι που την έφτιαξε. Δύο βήματα παραπέρα, η Loggia, τόπος συνάντησης ευγενών και εμπόρων, στέκει τόσο καλοδιατηρημένη που αναρωτιέσαι αν κάποιοι εξακολουθούν να κλείνουν εδώ συμφωνίες.

Η Φορτέτζα, από ψηλά

Στον λόφο Παλαιόκαστρου, η Φορτέτζα επιβλέπει τα πάντα από τα τέλη του 16ου αιώνα. Δεν ήταν μόνο στρατιωτικό φρούριο. Εκεί μέσα στέγαζε το Palazzo Pubblico, την οικία των Συμβούλων, τον καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου. Μια ολόκληρη διοικητική πόλη πίσω από τείχη. Το πενταγωνικό οχυρό στην έξοδό της, που κάποτε προστάτευε την κεντρική πύλη, στεγάζει σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ρεθύμνου, με ευρήματα αποκλειστικά από τους χώρους του νομού, από την παλαιολιθική περίοδο ως τη μεταβυζαντινή. Από τον προμαχώνα βλέπεις μέχρι τον αιγυπτιακό φάρο του Ενετικού Λιμανιού, που έχτισαν οι Αιγύπτιοι τη δεκαετία του 1830, όταν οι Τούρκοι τους παραχώρησαν την Κρήτη.

Η ενδοχώρα, που αξίζει την παράκαμψη

Η άνοιξη είναι η εποχή για τα χωριά του νομού, πριν καούν τα χρώματα από τον καλοκαιρινό ήλιο.

Στις Μαργαρίτες, 27 χιλιόμετρα από την πόλη, η κεραμική παράδοση δεν είναι τουριστική επίδειξη. Τα «τσικαλαριά», τα εργαστήρια του χωριού, δουλεύουν. Οι μεγάλες πήλινες γλάστρες στα σπίτια δεν είναι διακοσμητικές, εκεί φυτεύουν. Κοντά στο χωριό, ένας θολωτός τάφος του 1350 π.Χ. στέκει σχεδόν αφύλαχτος.

Στο Σπήλι, 30 χιλιόμετρα νότια, η κεφαλοβρύση στην κεντρική πλατεία έχει 25 λιονταρόστομα από τα οποία περνούν 330 κυβικά μέτρα νερού την ώρα. Πίνεις, ανασαίνεις, συνεχίζεις.

Η Αργυρούπολη, 30 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά, είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας Λάππας, σε υψόμετρο 260 μέτρων. Οι Πηγές της Αγίας Δύναμης, νερά που αναβλύζουν από σπηλιά και κάνουν καταρράκτες, είναι από μόνες τους η δικαιολογία για την επίσκεψη.

Και αν έχετε ακόμα μια μέρα, η Αρχαία Ελεύθερνα 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά, ιδρυμένη από Δωριείς τον 9ο αιώνα π.Χ., έχει δίπλα της ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μουσεία της Ελλάδας. Ανοιξιάτικη Κρήτη, λίγος κόσμος, σπάνια συνθήκη.