12 Ιαν Αποστολή στα Γρεβενά: Ο γραφικός οικισμός του Σπηλαίου και το εμβληματικό γεφύρι της Πορτίτσας
Είναι πρωί στην καρδιά του χειμώνα. Έχουμε συμφωνήσει με τον Ηλία Κοσίντα, τον φωτογράφο, με τον οποίο θα κάνουμε το δημοσιογραφικό ταξίδι στα Γρεβενά και στη συνέχεια στην Καστοριά, να ξεκινήσουμε νωρίς για να προλάβουμε ωραίο φως στο γεφύρι της Πορτίτσας. Αυτός εξάλλου, ήταν και ο σχεδιασμός μας για την πρώτη μας στάση. Πράγματι φύγαμε πολύ νωρίς, με το πρώτο φως της ημέρας, να μας βρίσκει κάπου κοντά στις Αφίδνες. Στη διάρκεια του ταξιδιού, ο Ηλίας, μιλάει για έναν από τους τελευταίους «σκοτεινούς θαλάμους» εμφάνισης ασπρόμαυρων φωτογραφιών, που διατηρεί στο κέντρο της Αθήνας, μιλάμε για τις Σπέτσες, το αγαπημένο του νησί, αλλά και για τη φωτογραφία γενικότερα.
Έχει τη φωτογραφική μηχανή έτοιμη και δεν χάνει ευκαιρία να στοχεύσει με το φακό του πράγματα που του κάνουν «κλικ». Περνώντας από την Καλαμπάκα και κάτω από τους πελώριους βράχους των Μετεώρων, του προξενεί ενδιαφέρον η αντίθεση ανάμεσα στην πολυσυλλεκτική νέα πόλη και την αφαιρετική και ταυτόχρονα στιβαρή εικόνα των βράχων. Το ταξίδι γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρον, καθώς φθάνοντας στην ευρύτερη περιοχή των Γρεβενών, τα σύννεφα κάνουν την εμφάνισή τους, και δημιουργούν όμορφες σκιάσεις.
Από τον Βενέτικο, στην καρδιά του Όρλιακα
Περνάμε τον Βενέτικο ποταμό αλλά και το γεφύρι του Ζιάκα. Μία μικρή στάση στον οικισμό του Ζιάκα, λίγες κουβέντες με ντόπιους που πίνουν τον καφέ τους στο καφενείο. Είμαστε λίγο πριν το μεσημέρι. Αποφασίζουμε να προσεγγίσουμε το εμβληματικό γεφύρι της Πορτίτσας, αλλά επιλέγουμε μία χωμάτινη διαδρομή του Όρλιακα, του βουνού των Γρεβενών, η οποία θα μας φέρει στο σημείο, διασχίζοντας ένα καταπράσινο δάσος, με πελώρια δέντρα, κατά κύριο λόγο μαύρης πεύκης. Η μία στάση διαδέχεται την άλλη, καθώς η φυσική ομορφιά της περιοχής είναι μοναδική. Η διαδρομή είναι σχετικά καλή, ωστόσο απαιτεί ένα αυτοκίνητο λίγο πιο ψηλό από τα συνηθισμένα, καθώς σε κάποια σημεία, το νερό έχει δημιουργήσει μικρές αυλακώσεις.
Αξίζει να σβήσεις τη μηχανή του αυτοκινήτου και να αφουγκραστείς τη φύση. Είναι μία μαγική στιγμή, που δεν ακούς τίποτα, παρά μόνο κάποιες ήπιες ριπές ανέμου που κάνουν τα φύλλα των δέντρων να θροΐζουν, ενώ κάποια πουλιά διασχίζουν τον ορίζοντά μας. Είμαστε στην καρδιά του δάσους. Μας έχουν δώσει την οδηγία να μην απομακρυνόμαστε από το αυτοκίνητο. Και αυτό κάνουμε. Είναι μία διαδρομή που δεν θες να τελειώσει. Σε μία στροφή, αποκαλύπτεται ένα τμήμα του πανέμορφου χωριού του Σπηλαίου. Λίγο πιο κάτω μια άλλη οπτική.
Η στροφή για το γεφύρι της Πορτίτσας
Φθάνουμε σχεδόν στην είσοδο του χωριού και παίρνουμε τον κατηφορικό δρόμο για το γεφύρι της Πορτίτσας. Οι έντονες βροχοπτώσεις των περασμένων εβδομάδων, έχουν επηρεάσει σαφώς την εικόνα της κοίτης του ποταμού. Ωστόσο, το φαράγγι που δημιουργούν οι δύο κάθετοι βράχοι, μέσα από το οποίο διέρχεται ο ποταμός Βενέτικος, παραμένει το highlight. Αυτό, μάλιστα, εντείνεται ακόμη περισσότερο καθώς το πέτρινο τοξωτό γεφύρι που έχει μήκος 34 μέτρα και ύψος σχεδόν 8 μέτρα, απέχει μόλις λίγα μέτρα από το επιβλητικό φαράγγι.
Πέρα από τον τουριστικό του χαρακτήρα, το γεφύρι της Πορτίτσας αποτελεί έναν σημαντικό ιστορικό θησαυρό, αφού χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, εκτιμάται ότι χτίστηκε το 1743, ενώ εδώ η ιστορία συναντά τη φύση, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία στους επισκέπτες της. Η διάσχιση του φαραγγιού την άνοιξη ή και νωρίς το φθινόπωρο γίνεται με καγιάκ, ενώ το καλοκαίρι, αποτελεί και μία ξεχωριστή εμπειρία για πεζοπόρους. Αφιερώνουμε αρκετό χρόνο στο χώρο, ενώ επιλέγουμε να κινηθούμε για λίγα μέτρα στο μονοπάτι που φτάνει εδώ με αφετηρία δίπλα από το Δημοτικό Σχολείο του Σπηλαίου. Είναι συνολικά 2 χιλιόμετρα και για να φθάσετε εδώ θα χρειαστείτε περίπου 45 λεπτά. Ήρθε η ώρα να φύγουμε και ακολουθούμε αντίστροφη πορεία.
Στον οικισμό του Σπηλαίου
Φθάνουμε στον οικισμό του Σπηλαίου, στα σχεδόν 1000 μέτρα υψόμετρο. Έχει ξεκινήσει να ψιχαλίζει αλλά προς το παρόν τουλάχιστον μπορούμε να περπατήσουμε στο χωριό. Περνάμε έξω από το πετρόκτιστο διώροφο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’30, και σταμάτησε τη λειτουργία του το 1997, ενώ λίγο πιο κάτω βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, η οποία κατασκευάστηκε το 1804, και μάλιστα, όπως λέγεται, με χρηματοδότηση από τη σύζυγό του γραμματέα του Αλή Πασά. Δίπλα στην ιστορική αυτή εκκλησία υπάρχει μία άλλη μικρότερη, των Αρχαγγέλων, η οποία κατασκευάστηκε το 1961.
Συναντάμε τον Γιάννη Βαβρίτσα, τον πρόεδρο του οικισμού. Είναι ένας δραστήριος και συνάμα έτοιμος να βοηθήσει όπου μπορεί ώστε να πάρουμε την καλύτερη εικόνα από το χωριό. Μας προσκαλεί για ένα τσίπουρο στην ταβέρνα του Ζήση, δίπλα στην πλατεία. Σχεδόν συνεχώς, μας μιλάει για το χωριό, ψάχνει στο κινητό του να μας δείξει φωτογραφίες, και μας προτρέπει να δούμε και άλλα πράγματα τριγύρω. Πίνοντας το τσίπουρο, δοκιμάζουμε και τα υπέροχα μεζεδάκια που ετοίμασε ο Ζήσης.
Στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας
Στη συνέχεια, φεύγουμε για το ιστορικό μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το οποίο ιδρύθηκε το 1633. Η κυρία Αναστασία Παπαϊωάννου είναι ο άνθρωπος που θα μας ανοίξει το μοναστήρι. Είναι εθελόντρια και σε συνεννόηση με τους υπεύθυνους φορείς, επισκέπτεται καθημερινά το χώρο, δίνοντας τη δυνατότητα σε επισκέπτες να βλέπουν αυτό το πανέμορφο θρησκευτικό κτήριο και εσωτερικά. Παράλληλα, μας παρακινεί να δημοσιεύσουμε τον αριθμό του κινητού της (6947 580412) ώστε όποιος επισκέπτης επιθυμεί να δει και να μάθει πράγματα για το θρησκευτικό αυτό μνημείο, να μπορεί να κλείσει ραντεβού. Ανήκει στη μακεδονική μεταβυζαντινή εποχή, ενώ η εξέλιξη της αρχιτεκτονικής του φαίνεται στον ευρύχωρο εξωνάρθηκα και το κωδωνοστάσιο, προσθήκες που εμπλουτίζουν την αρχική δομή.
Οι τοίχοι κτισμένοι με αργούς λίθους και ενισχυμένοι με πελεκημένες πέτρες, φανερώνουν την επιμέλεια και την αφοσίωση στη λεπτομέρεια, ιδίως στις κόγχες και τους δύο τρούλους. Μέσα στο ναό, οι τοιχογραφίες που χρονολογούνται από το 1650, αποκαλύπτουν την τέχνη των αγιογράφων Νικολάου και Ιωάννη, ενώ οι εργασίες των Μιχάλη και Ηλία το 1658, καθώς και του Γεώργιου Πιτένη το 1911, προσθέτουν στρώματα ιστορίας και μαρτυρίας. Τα έργα ξυλογλυπτικής του 17ου αιώνα, όπως το τέμπλο, η πόρτα και τα παράθυρα, συνθέτουν έναν χώρο όπου η θρησκευτική παράδοση και η τέχνη συναντούν την ιστορία. Ο περιβάλλων χώρος, είναι ιδανικός για ηρεμία και χαλάρωση. Αν έχετε λίγο χρόνο αξίζει να τον αφιερώσετε σε αυτό.
Ώρα για αναχώρηση
Έχει φθάσει η ώρα να φύγουμε. Συναντάμε έναν ντόπιο, ο οποίος επιστρέφει σπίτι του. Οι λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοι του Σπηλαίου ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της γης. Τα φασόλια, η κατσικίσια φέτα αλλά και το τσίπουρο αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά προϊόντα του χωριού. Ο πρόεδρος μας αποχαιρετά και μας καλεί να επισκεφθούμε και πάλι το Σπήλαιο στην καρδιά του καλοκαιριού, τον Δεκαπενταύγουστο, όπου προς τιμήν του μοναστηριού της Παναγίας γίνεται τριήμερο πανηγύρι στην κεντρική πλατεία γύρω από τον πλάτανο, με τοπικά συγκροτήματα και παραδοσιακούς χορούς.
Πηγή: travel.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια